Via de groene grillige heg in onze achtertuin stond ik met drie stappen in de tuin bij Mark, mijn buurjongen en beste vriend. Mark hield van voetbal, hij was de beste van zijn team. Ik ving liever met mijn schepnet kikkervisjes uit de sloot, en zat op scouting.

Soldaatje spelen was ons compromis. Dat deden we het liefst elke dag, ook op deze druilige zondagmiddag. Met mijn modderige laarzen wachtte ik bij de achterdeur op Mark, die op de deurmat snel zijn afgetrapte Nikes aantrok. 

“Het tocht hier!”, riep zijn moeder. Ik smeet gauw de deur dicht.

Een oorverdovende schreeuw klonk uit de mond van Mark. Zijn hand zat tussen de deur… Zijn wijsvinger kleurde pimpelpaars, het bloed spoot eruit en ik zag dat zijn nagel eraf lag. Uit paniek sprong Mark met zijn slungelige lijf wild in de lucht. Als een verlamde kat sleepte zijn moeder hem naar de kraan. Ze zag lijkbleek, alsof ze ieder moment kon flauwvallen.

En ik? Ik durfde niet te kijken. Wat heb ik in hemelsnaam gedaan, dacht ik? Overmand door een verschrikkelijk schuldgevoel, stroomden dikke tranen uit mijn ogen. Het waren de langste minuten uit mijn leven. 

Ik leerde dat als je doet wat je leuk vindt, je alles om je heen vergeet.

Danny Muijs

Plotseling draaide Mark de kraan dicht en vroeg aan zijn moeder een keukenpapiertje. Terwijl hij zijn vinger in het witte papiertje wikkelde zij hij: “Kom, we gaan beginnen.”

Ik keek hem vragend aan. “We gaan soldaatje spelen. Dat hebben we toch afgesproken?

De blik in Marks ogen kende ik als geen ander. Hij meende het echt! Hij liep naar buiten en pakte een stok uit de tuin die hij als pistool ging gebruiken. 

Gevoelens van schuld en geluk wisselden elkaar af in mijn jonge lijf. Samen renden we de regen in. Mark wisselde elke minuut een bebloed keukenrolletje voor een schone.

Hij was niet boos op mij. Sterker nog, hij gaf geen kick! Ongelofelijk.

Daar leerde ik dat als je doet wat je leuk vindt, je alles om je heen kan vergeten. Dan kan je de wereld aan.

-Danny Muijs, mede-oprichter

Locatie Oudewater Zuid NDJ 18